Column, Ton van Rietbergen
Economisch geograaf Ton van Rietbergen werkt als docent-onderzoeker aan de Universiteit Utrecht. In zijn onderzoek richt hij zich voornamelijk op de globalisering en dan met name over de gevolgen hiervan op de dienstensector. |
 |
ICT en ontslag
16 november 2006
Er woedt op de UU inmiddels een heftig debat over de toekomst van de ICT. Het CVB wil de ICT anders organiseren. Ze heeft daartoe het uit het bedrijfsleven overgewaaide 'shared service centre' begrip geïntroduceerd. De eenvoudige filosofie daarachter is dat je door het samenvoegen van activiteiten schaalvoordelen kunt realiseren. In termen van ICT betekent dit dat er een veelheid van afdelingen is met allemaal eigen ICT medewerkers. Door nu één centrum te maken en arbeidsdeling toe te passen kan er met minder mensen meer worden gedaan. Bijkomend voordeel is dat het CVB een betere grip op de organisatie heeft, want zeven of acht deelorganisatie houd je makkelijker in de hand dan pakweg 50.
De wens tot verdere centralisatie is vanuit management perspectief dan ook zeer logisch. Een probleem van verdere centralisatie is echter (zie de ineenstorting van het socialistisch model in Oost Europa) dat het zo veel inzicht en informatie behoeft dat het zelden goed afloopt. Daarom kiezen veel bedrijven inmiddels veelal voor opsplitsing in kleinere delen. Een bijkomend probleem is dat juist bij ICT dienstverlening de wensen en behoeften van de gebruikers sterk uiteenlopen zoals Sake Hoogeveen, ontwikkelaar/beheerder ICT bij Sterrenkunde, in het papieren U-blad terecht opmerkt. Het is juist die persoonlijke aanpak en de bijbehorende PC's en soft ware die de universitaire productiviteit tot grote hoogten heeft opgestuwd. Blijkbaar wil het CVB daar nu een einde aanmaken, want zij kan de voordelen van haar nieuwe aanpak niet inzichtelijk maken. Het enige duidelijke in het plan tot dusverre is dat ze 3 miljoen wil besparen. Als het alleen daarom gaat zijn er wel andere methoden dan deze onzinnige en bureaucratische exercitie. Zo zou zij al die bouwplannen nog eens tegen het licht kunnen houden (in de bouwwereld kijken ze niet op een miljoentje meer of minder) of bij het aanschaffen van onzinnige pakketten als WebCt. Ook de besluitvorming en kosten van het rampzalige OSIRIS en het treurige zalenreserveringssysteem (waardoor we inmiddels 9 maanden voor de start van een cursus zalen moeten bespreken) biedt mogelijkheden.
Onze Groningse collega's hebben inmiddels een voorproefje gehad waar verdere gaande centralisatie toe kan leiden. Zij werden afgelopen week allemaal per e-mail ontslagen. Foutje in de centrale software. Tekenend voor de dociele sfeer op de universiteit is dat veel medewerkers vroegen of ze nog wel het salaris voor de laatste maand mochten ontvangen.
Staf-studenten seks
3 november 2006
Sinds Jan Pronk weten we dat een weblog niet zo maar iets is. In de VN en in de hoofdstad van Soedan wordt er inmiddels over niets anders meer gesproken dan over de weblog van Jan. De kans dat mijn weblog ooit eenzelfde succes story wordt lijkt mij eerlijk gezegd klein. Maar om de kans wat groter te maken kun je natuurlijk wel wat met de titel doen. Als een vorm van participerend observatie onderzoek lanceer ik dus bij deze een wat wildere titel. Via een slim tellertje zal ik vast stellen of de trucs van Privé en Playboy ook digitaal werken.
Seks tussen staf en studenten is natuurlijk één van de laatste taboes, waar je de laatste tijd maar weinig over hoort. Seks tussen leraar en leerling, pedofiele seks, Dildo seks etc, het krijgt allemaal overdreven veel aandacht, maar over de goede oude staf-studenten seks horen we weinig meer.
Vroeger, in die wilde jaren '60 en '70 was het een immer terugkerend thema, maar het is inmiddels blijkbaar niet sexy meer. Het is een beetje zoals met milieu dat is ook uit. Al doet Al Gore er alles aan om het weer op de agenda te krijgen.
Mij valt in elk geval op dat als docent en student ergens 'in het sociale verkeren' zoals bij een feestje of borrel dat er dan veelal een
ongekende verstarring optreedt. Gesprekken slaan onmiddellijk dood en gaan al heel snel over 'de studie'. Terwijl die zelfde studenten tijdens
werkcolleges nauwelijks tot zinnige uitspraken over het vak in staat zijn, willen ze nu ineens over niks anders praten. Hoe ronkend de beats ook
zijn en hoe sompig de entourage met jou willen ze slechts over de theorie van Christaller of het locatievraagstuk praten. Natuurlijk heeft het
wat met leeftijd te maken want die blubber buiken en gefronste gelaten steken wel heel erg af tegen al die hele strakke navels. Maar er is toch
meer want in een andere sociale omgeving zoals een sportclub zijn dergelijke inter-generationele gesprekken vaak veel spannender. Is het dan toch
aloude machtsfactor (ik schreef bijna x-factor) of zit ik gewoon bij de verkeerde studie? Het lijkt tijd voor serieus onderzoek of de immer alom
tegenwoordige peiling. Reageer dus op de stelling: 'Seks tussen docent en student moet kunnen'.
Reacties zijn welkom via web@ublad.uu.nl of het Ublad forum.
Gaza aan de Rijn
12 oktober 2006
Onderzoek onder jongeren toont aan dat docenten met een weblog populairder zijn dan docenten zonder een digitale lollepot. Voor de studenten is niet zoals eerder werd gedacht de leeftijd of het lekkere kontje van de docent van belang, want voor beiden is in het onderzoek natuurlijk gecorrigeerd. Ook kennis van zaken deed, zoals verwacht, niet ter zake evenmin als de inhoud van de weblog. Je moet er gewoon één hebben. Om jarenlang de populariteitspolls te domineren, en wellicht zelfs docent van het jaar te worden, ga ik dus door met mijn weblog. Dat hij nauwelijks te vinden is en door niemand gelezen doet er immers niet meer toe.
En reden is er natuurlijk genoeg voor een beperkte reflectie, want er was sprake van een heuse opstand op de Uithof. Oude tijden herleefden voor talrijke zoemende camera's werd tegen de wil van de politie en sommige HBO's ('wij willen gewoon op tijd op college komen') de busbaan 12 minuten lang bezet. Ofschoon universitair personeel volgens de befaamde conservatief Prof. Dr. Andreas Kinneging het meest dociele personeel ter wereld is zaten ze daar toch maar. Zeker 10 docenten en zo'n 50 studenten streden tegen de conceptuele contradictie van de Uithof Centrum plannen. Aan de ene kant is daar de gedachte dat het Berkeley aan de Rijn een heuse campus moet hebben waar studenten in alle rust en met een verliefde blik de geschriften van Plato kunnen doornemen. Terwijl er aan de andere kant een extreme vorm van 'multitasken' (toevallig wel een specialiteit van de student) nodig is om alle bussen te ontwijken. De vraag waarom we 70 miljoen euro uitgeven om 400 meter busbaan neer te leggen (met 7 seconden tijdswinst) blijft onbeantwoord evenals de vraag of concentratie op één route wel zo nodig is. Al die mensen die denken dat dit bedrag nodig is om de bus onder de grond te krijgen kan ik alvast teleurstellen. De bus gaat slechts 15 centimeter de grond in en zal zijn omgeving blijven teisteren. Natuurlijk komen de acties te laat, wat waarschijnlijk een rechtstreeks gevolg is van het feit dat ook universitair personeel tegenwoordig moet werken voor zijn centen. Toch was het protest nuttig al is het maar omdat het een gevoel van saamhorigheid creëerde en een signaal afgeeft dat we niet alles pikken, want vooral hoe er in Gaza aan de Rijn wordt omgesprongen met het belangrijkste vervoermiddel, de fiets, is beneden alle peil.
Kritiek alleen nog maar op internet
25 september 2006
Als iemand mij een jaar geleden had gezegd dat ook ik aan de weblog zou gaan, had ik hem in zijn gezicht uitgelachen. Ik ben meer een papieren jongen zou ik ze hebben uitgelegd, want er is natuurlijk een duidelijke tweedeling in publicatieland. Oudere lieden zoals ik, met heus grijs haar, zwelgen bij het zien van hun tekst in echte drukinkt. Jonge en dynamische publicisten kronkelen liever wat voor hun webcam of surfen gezellig langs hun eigen weblogs. Het internet is hun universum en niets is mooier dan deel van die gemeenschap uitmaken, al valt het soms toch op hoeveel moeite ook die jongeren toch hebben met het vinden van relevante informatie op dat toch zo machtige internet.
Dat ik nu toch zwicht voor de digitale wereld heeft niet te maken met een mid-life crisis of een dalende liefde voor het gedrukte woord. Nee, niets van dat alles. Het is gewoon pure noodzaak om onder te duiken in de onnavolgbare diepten van het net. Op papier kun je inmiddels namelijk niet meer zeggen wat je denkt. In Wageningen heeft het college van bestuur inmiddels zijn greep op het papieren universiteitsblad verscherpt. Hetgeen een eufemisme is om te zeggen dat het Wageningse blad Wb (omgedoopt tot Resource) binnenkort vol zal staan met succes verhalen over de 'Food valley'. Het doorknippen van linten zal ook meer aandacht krijgen. Het geheel zal gelardeerd worden met foto's van leuke meisjes met diploma's en bloemen die allemaal zullen roepen wat voor 'zalige tijd' ze in Wageningen hebben gehad. De andere universiteitsbladen gaan dezelfde weg, want er is inmiddels ook niemand meer binnen de Utrechtse universiteit die het U-blad nog als een kritische horzel ziet. Ook het U-blad moet mee in de belachelijke hang om kritiek bij voorbaat te smoren en alom goed nieuws te verspreiden.
Kortom, het laatste toevluchtsoord voor kritische geesten is het internet. Wellicht vooral ook omdat ik er vanuit ga (denk aan het grijze haar) dat niemand dit zal lezen. Dat brengt mij meteen bij een fantastische visuele ervaring die ik vanuit mijn kamer in het van Unnik gebouw mocht waarnemen. Al ruim 7 dagen probeert een geüniformeerde suppoost er voor te zorgen dat mensen hun fiets niet bij de Spar mogen parkeren. Althans het mag wel als ze voor de Spar komen of als ze keurig in de daarvoor bestemde rekken worden geplaatst. Terwijl de fietsenwereld allang aan het vergaan is in de Uithof probeert zo'n suppoost her en der nog een fietsje te bekeren. De heerlijke zinloosheid van dit alles fleurt mij altijd op terwijl ook de reacties van de studenten op het Mr.Bean achtige mannetje prachtig zijn. Niks geen klappen of verbaal geweld, maar gewoon een minzaam lachje en een diepe frons.