Kluun  Komt een vrouw bij de dokter (*****)

Wie het hartverscheurende doch af en toe hilarische debuut van Raymond van de Klundert nog niet heeft gelezen, leefde het afgelopen half jaar hoogstwaarschijnlijk in een grot. Heel bekend en onbekend Nederland heeft zijn vlot geschreven verhaal over zijn grote liefde die veel te vroeg sterft aan borstkanker, in het hart gesloten. Op Internet worden uitgebreide discussies gevoerd over bijvoorbeeld het overspel dat de hoofdpersoon pleegt terwijl zijn vrouw chemotherapie volgt. Op www.kluun.nl valt zelfs een interactief spel naar aanleiding van het boek te spelen. Kluun schreef onmisbare strandliteratuur voor iedereen die het niet erg vindt om een traantje achter de zonnebril weg te pinken. (Merel Uffing)

Flip G. Droste - Het verhaal van de kinderkruistocht (0 sterren!)

In 1212, zo vertellen kronieken, zouden twee jongens, geroepen door de Heer zelve, met duizenden kinderen een pelgrimstocht hebben gemaakt naar het heilige land. Een kinderkruistocht, kortom. 'Dát is nu eens een goede basis voor een historische roman', moet hoogleraar Flip G. Droste hebben gedacht, en hij schreef 'Het verhaal van de kinderkruistocht'. Hé, schreef zo'n dertig jaar geleden ene Thea Beckman ook al niet zoiets? De kinderboekenschrijfster (overleden in april 2004) zou zich omdraaien in haar graf als ze dit pover geschreven, historisch oninteressante, totaal overbodige boek onder ogen zou krijgen. Het enige dat het boek van Droste bij je losmaakt, is dat je meteen 'Kruistocht in spijkerbroek' weer wilt herlezen, voor de zoveelste keer. (Christie Hofmeester)

Saskia Noort - De eetclub (****)

Schrijf een 'literaire thriller' en je bent bijna verzekerd van een bestseller. In navolging van Nicci French wordt de boekenmarkt overspoeld door titels in dit genre. Nederland bleef lange tijd achter in deze trend maar gelukkig hebben we nu Noort: columniste en alom bekend in de Viva kringen (gratis exemplaar van 'De eetclub' bij een abonnement). Zoals het hoort schrijft Noort vanuit het perspectief van een jonge vrouw met een sterk karakter. Karen en haar al even gelukkige en succesvolle vriendinnen richten een eetclub op. Als een lid van de club bij een brand om het leven komt, blijkt Karens leven opeens op losse schroeven te staan. Geraffineerd bouwt Noort de spanning op en haar ontknoping is zo goed dat De eetclub een abonnement op de Viva meer dan waard is. (Merel Uffing)

Daan Faber & Maarten Hoekstra - De nieuwe studentenkeuken (**)

'Maak van de mooiste tijd van je leven tevens de lekkerste tijd van je leven', dat is de slogan van het studentenkookboek geschreven door twee (voormalig) Groningse studenten. Fantastisch idee en 'De nieuwe studentenkeuken' is wat betreft vormgeving ook helemaal hip en illustratief verantwoord. Een leuk cadeau voor de echte nerd in de keuken, maar iemand die al íets van koken weet, kun je voor 15 euro een leuker kookboek voorschotelen. Sommige recepten zijn namelijk wel erg triviaal: gepofte aardappel, pasta met paddestoelen, wentelteefjes of wat te denken van het volgende 'recept': 'Frites met wasabimayonaise. Stap 1: Breng mayonaise op smaak met wasabipasta. Stap 2: Haal frites en maak je niet druk'. Succes verzekerd! (Christie Hofmeester)

Melissa P. - Honderd keer een borstel door je haar halen voor je gaat slapen (***)

De tiener Melissa P zou het liefst een prinses zijn (die borstelen 's avonds uitgebreid hun haar). Daarom zoekt ze op Sicilië desperaat naar haar prins op het witte paard. Om hem te vinden laat ze zich door zoveel mogelijk mannen (soms tegelijkertijd) nemen en vernederen. Het is ongelooflijk om in het dagboek van een veertienjarige te lezen dat "haar naakte geslacht wild en tot bloedens toe beroerd wordt" en dat geheel vrijwillig. Onvermijdelijk dringt de vergelijking met 'Het seksuele leven' van Catherine Millet zich op. Met dit verschil: Millet neukte om te neuken en Melissa P. deed het om de Ware te vinden. Ze leefde nog lang en gelukkig overigens. (Merel Uffing)

William Sutcliffe - Bad influence (****)

Je kind een onbezorgde jeugd bezorgen, dat is toch wat de meeste ouders willen. William Sutcliffe (1971) prikt genadeloos door die illusie heen. Net als in zijn debuut 'New Boy', beschrijft hij in zijn nieuwste (en vierde) boek 'Bad Influence' hoe hard de strijd onder kinderen en pubers kan zijn. Is zijn debuut nog vooral grappig om te lezen, in 'Bad Influence' voel je bijna lijfelijk de angst van de 10-jarige Ben om buiten de groep te vallen. Dat tekent het ware talent van Sutcliffe: hij vliegt het onderwerp schijnbaar naïef en pretentieloos aan, er gebeurt in het verhaal weinig tot niets en tóch heb je het gevoel dat je een zeer beklemmende thriller leest. (Christie Hofmeester)

Elena Simons - Pret met moslims (****)

Simons' lukrake zoektocht naar lollige moslims (voordat ze haar boek schreef kende ze er geen) levert openhartige gesprekken op met islamieten in alle soorten en maten. Zo bezoekt ze met hen een sexshop, eet ze met hen ijsjes en speelt ze rare spelletjes met ze. Ze stort zich op hoofddoeken, hijab barbies en neemt ze vooroordelen zoals het geoorloofd slaan van vrouwen op de hak. Niet alle volgelingen van Mohammed waren overigens in voor een pretje met Simons zo valt ook te lezen in het boek, toch lijkt Simons interesse oprecht, nergens wordt er om moslims gelachen. Het fraai geillustreerde boekwerk wordt bovendien mooi gecompletteerd met taaltips, recepten en een problemenrubriek. (Merel Uffing)

Geert Mak - In Europa (****)

Geert Mak is befaamd om zijn historische boeken vanuit het menselijke oogpunt. 'In Europa' is in die categorie verreweg zijn meest ambitieuze project. Hij reisde een jaar door de Europese landen en beschrijft aan de hand daarvan de geschiedenis van dit werelddeel in de twintigste eeuw. De combinatie van reisverslag en geschiedenisboek komt een beetje geforceerd over, maar afgezien daarvan heeft Mak een letterlijke en figuurlijke prestatie van formaat geleverd. Niet alleen is Mak een omgevallen boekenkast aan kennis, hij weet saaie feiten ook nog zo in te kleden dat 1224 pagina's te behappen zijn. Vooral de persoonlijke verhalen, briljante 'what if'-schetsen en in de vergetelheid geraakte feiten en visies maken dat je er als lezer echt wat van opsteekt. Ter lering ende vermaak, kortom. (Christie Hofmeester)

Dan Brown - De Da Vinci code (*****)

Met De Da Vinci code tilt Brown het genre thriller op een hoger niveau. Het verhaal rondom een gruwelijke moord in het Louvre is niet alleen bloedstollend spannend, maar ook intelligent. Brown heeft zijn huiswerk namelijk uitstekend gedaan. Hij doorspekt zijn verhaal met interessante feiten over de eeuwenlange zoektocht naar de heilige graal en de schimmige praktijken van de katholieke kerk. Bovendien weet Brown zoveel van de werken van Da Vinci, dat de lezer met heel andere ogen naar diens Laatste Avondmaal zal kijken. Dit opgeteld bij de onverwachte plotwendingen en de spectaculaire ontsnappingen maakt dit het spannendste boek van 2004. (Merel Uffing)

Eefje Pleij - Juf met staarten (****)

Eefje Pleij (1973) wist op haar zesde al dat ze juf wilde worden. In 'Juf met staarten' doet ze verslag van haar eerste baan op een zwarte school in Amsterdam-West. Slim gevonden, lijkt het, want zwarte scholen zijn dé maatschappelijke hype van het moment. Gelukkig heeft Pleij als juf én als schrijfster genoeg integriteit en kwaliteit om boven die hype uit te stijgen. Het 'Gooise tutje' staat haar mannetje (bedreigingen, stelende leerlingen, uitgebluste collega's), maar is bij vlagen ook grenzeloos schattig, idealistisch en naïef. Een absolute aanrader voor iedereen die erover denkt het onderwijs in te gaan of op feestjes mee wil kunnen delibreren over zwarte scholen. (Christie Hofmeester)

Manon Uphoff - De bastaard (***)

Hoewel Uphoff een gevierd Utrechts schrijfster is, verscheen er van haar hand slechts één roman. Uphoff schrijft liever verhalen en werkt momenteel aan een trilogie van novellen. Na 'De Vanger' is 'De Bastaard' hier het tweede deel van. Het is het levensverhaal van Arinde, een hoogbejaarde vrouw die verzorgd wordt door de bastaardzoon van haar overleden echtgenoot. Het vervallen neo-Tudor landhuis is de basis van het verhaal, zoals in de overige delen van de trilogie een ander huis centraal staat. De manier waarop Uphoff het beschrijft, met de muffe geur die er hangt, de krakende vloeren en de afgebladderde verf, brengt het huis tot leven. Uphoff weegt haar woorden op een gouden schaaltje en dat levert treffende beschrijvingen op. (Merel Uffing)

Thomas Rosenboom - Spitzen (**)

Elk jaar mag een gevierd auteur 92 pagina's vullen met een door boekenkruideniers bedacht thema. Dat een auteur in het boekenweekgeschenk vrijwel standaard zijn/haar normale niveau niet haalt, maakt de boekpropagandisten - én de auteur - blijkbaar niet uit. Neem 2004. Thomas Rosenboom, befaamd om zijn volumineuze, historisch getinte romans, fröbelt een letterlijk en figuurlijk dun verhaaltje in elkaar over een vrijgezelle maagd die de tango danst om liefde te vinden. Niet eens écht beroerd, maar 'Spitzen' is nog geen tien procent van wat een Rosenboom kan zijn. Is dat promotie voor het Nederlandse boek? Tja, typisch Nederlands (gratis is gratis) is het in ieder geval wel. (Christie Hofmeester)

Annelies Verbeke - Slaap! (****)

Verbeke vertelt het verhaal van de 28-jarige Maya die lijdt aan ernstige slapeloosheid. Uit frustratie zwerft ze 's nachts over straat om mensen die wel kunnen slapen uit hun bed te bellen. Zo ontmoet ze op een goede nacht Benoit, met wie ze niets gemeen heeft, behalve dat ook hij aan insomnia lijdt. In hoofdstukken die doordrenkt zijn van tragische humor, laat Verbeke om de beurt Maya en Benoit aan het woord over hun niet al te succesvolle relatie. Het is te merken dat Verbeke van oorsprong scenarioschrijfster is. Haar stijl is zo beeldend dat het af en toe moeilijk is niet weg te dommelen tijdens het lezen, terwijl haar boek geenszins slaapverwekkend is. Slaap! werd onlangs voor de vierde keer herdrukt en dat is uitzonderlijk voor een debuutroman. Klasse. (Merel Uffing)

Kristien Hemmerechts - De laatste keer (*)

Kristien Hemmerechts behoort - met Joost Zwagerman (± 1 boek per jaar) en Herman Brusselmans (± 1,409 boeken per jaar) - tot een stroming die als motto lijkt te hebben 'hoe meer boeken, hoe meer schrijver'. Met het recent verschenen 'De laatste keer' meegeteld, komt Hemmerechts op een schoon gemiddelde van ± 1,235 boeken per jaar. Veel geschoten is echt wel eens raak, maar als lezer krijg je ook behoorlijk wat missers voor je kiezen. 'De laatste keer' heeft een plot(je), wat aanzetten tot thematiek en hier en daar een aardige zin, maar die zijn het navertellen niet waard. Maar niet getreurd: over een paar maanden ligt er waarschijnlijk weer een nieuwe Hemmerechts in de schappen. (Christie Hofmeester)

Coen Peppelenbos e.a. - Poetisch Utrecht (***)

Een wandeling in gedichten is de officiele ondertitel van deze bundel. Dit dekt precies de lading. 28 dichters met een sterke of minder sterke band met Utrecht, karakteriseren de binnenstad. De wandeling voert vanaf het Centraal Station tot aan de Lange Viestraat. Dit lijkt een tochtje van niks, maar de oplettende wandelaar wordt wel langs het Abraham Dolehof en de Predrikherenstraat gevoerd, plekjes waar zelfs de geboren Utrechter nog iets over kan leren. Bovendien ben je volgens dit boekje een aantal uur bezig voordat je kunt genieten van een welverdiend biertje. Daarom is deze bundel een must voor iedere Utrechter die zijn omgeving in poëzie wil leren kennen. En ook al is niet ieder gedicht even goed, de Utrecht-hater verandert misschien van mening. (Merel Uffing)

Herge - Kuifje en de Alfakunst (****)

Kuifje bestaat 75 jaar en dat moet gevierd. Omdat tekenaar Herge bepaalde dat niemand met zijn geesteskind aan de haal mocht gaan, heeft het commerciële circus rond het jubileum een lichtwrange bijsmaak. De goede kant ervan is echter dat uitgeverij Casterman het laatste, onafgewerkte album 'Kuifje en de Alfakunst' in een complete herdrukte versie heeft uitgebracht. Wat heerlijk om als fan weer eens nieuwe scheldkanonnades van kapitein Haddock en dovemansgrappen van professor Zonnebloem te lezen! De talloze opzetjes van mogelijke verhaallijnen, de schetsmatige tekeningen en de zorgvuldig bedachte grapjes geven aan met hoeveel zorg en kwaliteit Herge zijn boeken componeerde. Dat zou en zal niemand hem ooit na doen! (Christie Hofmeester)

Peter Smith - Two of us (***)

Iedereen die de film 'I am Sam' heeft gezien is bekend met de thematiek: vader krijgt door de muziek van The Beatles een band met zijn kind. Dit is precies waar 'Two of us' over gaat. Een jonge vader voelt dat hij tekort schiet in de opvoeding van zijn oudste zoon en laat hem kennismaken met de muziek van The Beatles. Zoonlief wordt obsessief fan en schrijft een brief aan Paul McCartney. Wonder boven wonder komt er een antwoord en vader en zoon ondernemen een pelgrimstocht naar Engeland. Daar gebeurt het langverwachte: vader voelt een echte connectie met zijn zoon, hoewel diens belangstelling voor The Beatles begint te tanen. Schattig en sentimenteel materiaal voor de gevoeligen onder ons en ook een opfriscursus voor iedereen wiens Beatleweetjes iets te ver zijn weggezakt. (Merel Uffing)

Jakob Ejersbo - Nordkraft (****)

Een beetje als 'Trainspotting', de roman 'Nordkraft'. Schrijver Jakob Ejersbo belicht de Deense drugsscene vanuit drie personages (de 'dealerfrau', de 'quitter' en de 'overdosisjunk'). Het verschil met Irvin Welsh is - ondanks de thematiek - toch behoorlijk groot. Ejersbo's toon is zachter, realistischer en minder hilarisch, maar zijn schrijfstijl is minstens zo goed. Wel vreemd voor een Nederlander om te constateren dat fervente blowers in Denemarken nog tot de harde drugsscene worden gerekend. Als Ejersbo een Engelstalige schrijver was, dan had hij van de opbrengst van dit boek zeker een fatsoenlijke harddrugsverslaving kunnen onderhouden. Gelukkig dus maar dat Denemarken niet zo'n groot taalgebied is, want zo is de kans groter dat Ejersbo nog lang en veel blijft schrijven. (Christie Hofmeester)

Leonieke Daalder - Het rock and roll handboek (***)

De eindredactrice van VPRO's 3voor12 laat twintig ingewijden uit de Nederlandse muziekindustrie aan het woord over het geheim van succes. Niet in een lijvig naslagwerk, maar in een kleine gids, die makkelijk wegleest. In overzichtelijke hoofdstukken wordt uit de doeken gedaan welke weg er bewandeld moet worden voor enige hoop op succes. Gelukkig gebeurt dit niet al te zakelijk; anekdotes over blunders van bekende artiesten maken het smeuig. Daalder schreef zeker een grappig boekje voor een nieuwe band met ambities maar geen bijbel en het boek is geen garantie op een doorbraak. De disclaimer waarschuwt dat niemand aansprakelijkheid aanvaardt voor het uitblijven van succes na het lezen van het handboek. (Merel Uffing)

Karel van het Reve - Ik heb nooit iets gelezen en andere fragmenten (****)

Hoewel Karel van het Reve in 1999 is overleden, lijkt zijn oeuvre nog lang niet uitgeput. Althans, dat wil zijn uitgeverij ons doen geloven. Sinds zijn dood zijn al twee postume bundels verschenen. Volgens de uitgever had Van het Reve bij leven en welzijn zelf al plannen voor deze bundels, maar het onlangs verschenen 'Ik heb nooit iets gelezen' voegt helaas weinig toe aan zijn eerdere werk. Niet omdat de meningen van Van het Reve achterhaald zijn, maar omdat hij die allemaal al eerder, korter, ironischer en scherper aan het papier heeft toevertrouwd. Hopelijk heeft de uitgeverij zoveel respect voor deze briljante essayist dat ze de liefhebbers van zijn werk een derde postume bundel besparen. (Christie Hofmeester)

Philip Pullman - Het gouden kompas (****)

Onlangs is in Engeland 'Lord of the Rings' van Tolkien verkozen tot het beste literaire werk ooit. De trilogie van Pullman werd een goede derde en versloeg Harry Potter met verve. Niet zo gek, de drie delen van 'Het Gouden Kompas' zijn een stuk intelligenter dan het relaas over de tovenaarsleerling. Hoewel Pullman zijn verhaal voor kinderen heeft geschreven, hebben volwassenen zich met overgave op de diep filosofische overwegingen gestort. Daarbij is 'Het Gouden Kompas' een avonturenverhaal over twee dappere kinderen, verschillende werelden en religieuze terreur. Per deel wordt de spanning subtiel opgebouwd, totdat Pullman aan het einde van het derde boek zijn lezers verdwaasd achterlaat. (Merel Uffing)

Kris Verburgh - Schitterend! (****)

'Schitterend!' gaat over de elementaire aspecten van en visies op het heelal, geschreven in een soepel leesbare stijl. Dat dit boek geschreven is door de 'jonge onderzoeker' Kris Verburgh (een middelbare scholier uit Belgie) doet eigenlijk niet terzake, maar dwingt onwillekeurig toch bewondering af. Wat een prestatie om op zeventienjarige leeftijd zo onbevangen te schrijven over wormgaten, kwantummechanica en de oerknal! En mocht je als lezer niet alles begrijpen, dan geeft dat volgens Kris niets. 'Evolutie heeft ons eigenlijk niet gemaakt om zulke dingen te snappen of te bevatten.' Kris slaagt er glansrijk in de ondertitel van zijn boek waar te maken: 'Laten we ons met wetenschap amuseren.' Houd dat motto in het achterhoofd als je in de regen naar de Uithof fietst! (Christie Hofmeester)

Patty Brard en Pieter Ploeg - De naakte waarheid (*)

"En als ik naar de wc ben geweest, moet ook ik mijn kont afvegen. Gek he?" Deze uitspraak van Brard vult heel pagina 19 van haar 'onthullende' biografie. Aangezien ze tegen de vijftig loopt, zou je zeggen dat ze genoeg materiaal heeft om een aardig verhaal te vertellen. Niets is minder waar. Brard veegt allesbehalve de vloer aan met haar ex-collegas van Luv en zelfs over haar huwelijk met Ron Brandsteder laat ze geen smeuige details los. Wel is 'De naakte waarheid' een oefening in creatief omgaan met lettertypes. Vier verschillende per bladzijde en natuurlijk ook in verschillende groottes. Tel daarbij op dat de helft van het boek gevuld is met andermans songteksten (van Robbie Williams tot Jimi Hendrix) en je houdt een roddelblad over. Schreeuwende koppen, geen inhoud. (Merel Uffing)

Dirk van Weelden - Looptijd (***)

Is voor de meeste mensen hardlopen slechts een manier om gewicht te verliezen of de conditie op peil te houden, voor schrijver/filosoof/amateur-hardloper Dirk van Weelden is het veel meer. "Meer dan aan de snelheid denkt de hardloper aan het stileren van de inspanning die hij levert. Die inspanning is het vuur, de machtige, betekenisloze ziel van het hardlopen" schrijft hij in 'Looptijd'. In stilistisch hoogwaardige maar ook enigszins hoogdravende stijl weet Van Weelden een hobby van velen knap af te schilderen als een zeer persoonlijke beleving. Toch denk je  als op een suf verjaardagsfeestje  onwillekeurig na een paar verhalen: 'Gaat het nou nog steeds over dat stomme hardlopen van hem?!' Desalniettemin: een prachtboek voor fanatieke sporters en een prima cadeautip voor mensen met goede afvalvoornemens! (Christie Hofmeester)

J.K. Rowling - Harry Potter en de orde van de Feniks (****)

Afgelopen vrijdagnacht tufte de Zweinstein Express Rotterdam CS binnen met de eerste exemplaren van de vertaling van de nieuwste Harry Potter. Inmiddels is er in Nederland al een recordaantal verkocht, terwijl de Engelse versie al maanden geleden uitkwam. Dat Perkamentus eigenlijk Dumbledore heet en de school van Harry Zweinstein genoemd wordt in plaats van Hogwarts, lijkt niemand te deren. Dat hoeft ook niet. De vertaling van deze Harry is wederom uitstekend. Met 668 paginas is deel vijf de dikste tot nu toe en ook de spannendste. De sfeer wordt grimmiger en de puberende Harry verliest (eindelijk) wat van zijn naieve onschuld. Ook voor degenen die de Engelse versie al lang verslonden hebben, is de 'Orde van de Feniks' een waar genoegen. (Merel Uffing)

Niels 't Hooft - Toiletten (*)

Niels 't Hooft is een 23-jarige jongeman die houdt van computergames en daar gezellig over kan kouten in de media en op zijn goed onderhouden weblog. Leuk voor hem, maar wat doet deze informatie in vredesnaam zo prominent op de achterflap van zijn debuutroman 'Toiletten'? "Toiletten is niet zomaar een wc-boek, het is een goed wc-boek. Althans, het is een literaire roman en ik heb er flink mijn best op gedaan", schrijft 't Hooft op zijn weblog. Tja, wat valt er nog te zeggen als iemand z'n eigen boek al een wc-boek noemt? Van alles! 'Toiletten' ontbeert een fatsoenlijke plot-, karakter- of spanningsopbouw, de stijl is pover (althans: voor een literaire roman) en het verhaal is even dun als... (hier je eigen interactieve wc-woordgrap invoegen)... Duur wc-papier dus! (Christie Hofmeester)

Sean French - Dit is het begin (**)

In navolging van vrouw Nicci heeft nu ook Sean French zich op het solopad begeven. Blijkbaar hebben ze elkaar nodig om over gruwelijke moorden te schrijven, want afzonderlijk publiceren ze brave romans waarin niemand het loodje legt. French vertelt het verhaal van Mark, een ingedutte twintiger die carriere maakt bij een verzekeringsmaatschappij. Samen met een collega wordt hij naar het platteland gestuurd om een mogelijke claim te onderzoeken. Een vuilverbrandingsinstallatie zou de dorpelingen ziek maken en het faillissement van de verzekeringmaatschappij betekenen. Het is zowel de dorpelingen als de lezer onduidelijk wat Mark en zijn collega komen doen en zelf schijnen ze het ook niet te begrijpen. Dit nietszeggende verhaal is vlot en levendig geschreven, maar het is zinniger als het echtpaar French zich voortaan tot thrillers beperkt. (Merel Uffing)

Nick Hornby - 31 songs (****)

'If I could write music, I'd never have bothered with books', schrijft Nick Hornby in zijn nieuwste boek '31 songs'. Wat ontzettend sympathiek en zeldzaam: iemand die vreselijk succesvol is en dan toch vol bewondering kan zijn over iets anders dan zichzelf (kom daar bij Harry 'het universum, dat ben ik' Mulisch eens om). Aan de hand van 31 (pop)liedjes 'bespreekt' de Britse auteur zijn leven, werk en ideeen op een schuchtere, ontroerende en voor elke muziekfan herkenbare toon. En ook al houd je totaal niet van Bruce Springsteen, Nelly Furtado of Van Morrison, als je maar een fractie hebt van Hornby's muziekadoratie dan is dit boek een tophit! Gelukkig maar voor boekenliefhebbers dat Nick Hornby niet muzikaal is... (Christie Hofmeester)

Heleen van Royen - Je zal er maar mee getrouwd zijn (****)

Van Royen ontketende een half jaar geleden een kleine rel door in een column te schrijven over het vermoedelijke haarstukje van een ex-Nova presentator. Hij was daar niet bepaald van gediend, dreigde met processen en eiste een schadevergoeding. De afgelopen twee jaar schreef Van Royen columns voor 'het Parool' die nu zijn gebundeld. Natuurlijk komt het gewraakte haarstukje er ook in voor, zodat iedereen zonder een abonnement op 'het Parool', kan lezen waar die ruzie nu eigenlijk over ging. Een hoop herrie om niks en daarom des te leuker. De titel van het boek is een uitspraak van haar man en hij is inderdaad niet te benijden. Van Royen spaart niemand, ook zichzelf niet. Vlot, scherp en humoristisch geschreven. (Merel Uffing)

Arthur Japin - Een schitterend gebrek (***)

Arthur Japin brak als schrijver door met 'De zwarte met het witte hart', een boek over het leven van twee Afrikaanse prinsen die in de negentiende eeuw noodgedwongen in Nederland opgroeiden. De gouden formule van het succes: bewerk droge historische feiten om tot een beeldende roman. Voor zijn nieuwe boek 'Een schitterend gebrek' volgt Japin hetzelfde procede. Hij reconstrueert het leven van Lucia, de eerste grote liefde van 'de grootste minnaar aller tijden' Casanova. Goed bedacht en geschreven, maar lang niet zo boeiend als 'De zwarte met het witte hart'. Heel veel meer dan een vrouwenroman vol bespiegelingen over de liefde behelst het verhaal van de moedige/dappere/filosoferende/slaapwekkende hoer Lucia eigenlijk niet, het schitterende historisch verantwoord sausje ten spijt. (Christie Hofmeester)

Emily Barr - Cuba Libre (***)

In de eerste twee boeken van Emily Barr waren de hoofdpersonen stoere en sterke dames. Ze reisden in hun eentje door Azie of onderzochten aan de andere kant van de wereld een verdwijning. Zo niet in Cuba Libre. Hoewel stripteasedanseres Maggie in eerste instantie overkomt als een sympathieke vrouw die teleurgesteld is in het leven, wordt ze later zo neurotisch dat haar monologen lastig te doorploegen zijn. In haar woonplaats Brighton is haar enige pleziertje het afluisteren van haar buren. Als die naar Havana verhuizen, zit er voor haar levensgeluk niets anders op dan ze te volgen, en op kwaadaardige wijze bezit te nemen van hun leven. Barr weet de sfeer in Havana uitstekend te treffen en ondanks de zonnige uitbundigheid tot een grimmig geheel te smeden. Ze bewijst zich op het psychologische vlak, maar het is jammer dat een verhaal dat zo'n spannende opbouw heeft, met een sisser afloopt. (Merel Uffing)

Douglas Coupland - Hey Nostradamus! (*****)

'Hey Nostradamus!' is weer een heuse Douglas Coupland op alle fronten: een trendy onderwerp, een smeuige laag New Age, fantastisch in de markt gezet qua omslag en publiciteit (zie: www.heynostradamus.com) en veel, heel veel pijnlijke, humoristische en prachtig geschreven passages. De aanleiding voor het verhaal ligt bij de Columbine High School Massacre. Bij een soortgelijke massaslachting op een middelbare school overlijdt de zwangere en in het geniep getrouwde Cheryl. In vier blokjes vertellen achtereenvolgens de dode Cheryl zelf, haar vriend/man Jason, de latere, nieuwe vriendin van Jason en Jasons vader hun verhaal van geloof, hoop, dood en liefde. Hoewel Coupland altijd wel 'die schrijver van Generation X' zal blijven, is de rest van zijn oeuvre zeker - zoniet meer nog - lezenswaardig. (Christie Hofmeester)

Madonna - De Engelse Rozen (**)

Na haar debuut 'Sex' duurde het een hele tijd voordat Madonna met een nieuw boek kwam. Maar het is er. Wederom staat het vol met plaatjes, alleen is het deze keer gebaseerd op religie. Madonna hangt namelijk de Kabbalah aan, een orthodox Joodse religie. De Engelse rozen zijn vier lieve kleine meisjes (sprekend de Spice Girls) die hun mooie buurmeisje niet kunnen uitstaan. En dat is jaloezie! Dat mag niet volgens de Kabbalah. De Engelse rozen hebben dus een wijze les te leren. Veel meer dan een streng moralistisch verhaal voor je kleine nichtje dat sociale vaardigheden mist, is 'De Engelse Rozen' niet. De mooie tekeningen van Jeffrey Fulvimari maken heel wat goed maar kunnen het vermanende vingertje van Madonna niet verhullen. (Merel Uffing)

Bart Chabot - Broodje Springlevend (****)

Herman Brood sprong in juli 2001 van het Hilton, dus 'Broodje Springlevend' is (goddank) het laatste deel van Bart Chabots 'geschreven documentaire' over de rocklegende. In tegenstelling tot het slaapverwekkende derde deel leest dit boek weer als een trein. Niet dankzij het personage Brood; hooguit een voyeur geniet van diens aftakeling. Wat echt ontroert, is de onherroepelijke, bijna slaafse liefde die vrouw Xandra, zijn kinderen en de chroniqueur voor de rock & roll junkie voelen. Grote vraag is wat Chabot moet nu Herman dood is. Eindelijk eens zijn eigen leven en werk creeren? Hij heeft er talent genoeg voor, maar de levensverhalen van Jules Deelder en Rinus Gerritsen (bassist van de Golden Earring) lonken alweer... (Christie Hofmeester)

Beau van Erven Dorens - Handboek voor studenten (****)

Eindelijk eens een gids voor studenten die niet vol staat met handige recepten van eenpansgerechten. De presentator van RTL Boulevard geeft echte tips om te overleven. Zo valt er te leren dat buitenlandse automaten niet weten hoe rood jij staat. Met een beetje zwartrijden valt er in Antwerpen nog heel wat geld te pinnen. Schroom ook niet om ouders of huisgenoten te bestelen, daar zijn ze voor. Als je het handboek van Beau doorneemt dan kan het niet anders dan dat hij een enorme lullo is geweest. Waarschijnlijk staat het boek ver van de gemiddelde student van nu af. Maar dat geeft niet. Het is met humor geschreven en de boodschap is duidelijk. Maak er wat van want alleen in je studententijd krijg je de kans je ongestraft te misdragen. (Merel Uffing)

Arnon Grunberg - De asielzoeker (****)

Het leven slaat nergens op en dat is maar goed ook. Op die gedachte drijven alle boeken van Arnon Grunberg. Zaken als dood en liefde zijn in Grunbergs boeken net zo (on)belangrijk als een hoerenbezoek of een wandeling. Het vervreemdende effect dat daaruit voortkomt is Grunbergs grote kracht, ook in zijn nieuwste boek 'De asielzoeker'. De vriendin van hoofdpersoon Christiaan Beck, voormalig schrijver, is ernstig ziek. Voor zij sterft, wil ze graag nog een kaasboerderij bezoeken en trouwen met een asielzoeker. Geniaal en grappig, maar de eindeloos nihilistische gedachtegangen van de hoofdpersoon tussendoor vervelen. Alsof het verhaal ondergeschikt is aan het evangelie dat verkondigd moet worden. Wat dat betreft is het maar afwachten hoe lang Grunberg het nog volhoudt te blijven schrijven over niks. (Christie Hofmeester)

Nicci French - De verborgen glimlach (*****)

Hoe onwaarschijnlijk de gebeurtenissen ook zijn, in de romans van Nicci French kunnen ze iedereen overkomen. Zo is hoofdpersoon Miranda blij wanneer ze haar scharrel de bons gaeeft. Hij is echter niet van plan zomaar uit haar leven te verdwijnen. Hij pakt haar hele familie in en maakt haar het leven op zeer subtiele wijze zuur. Op een gegeven moment denkt haar hele omgeving dat ze paranoide is. De nieuwste Nicci French is geschreven volgens het vaste recept. Wederom weet het thrillerschrijvende echtpaar hun personages ijzingwekkend realistisch tot leven te brengen. Het slot geven ze zo'n gruwelijke twist dat gezegd kan worden dat 'De verborgen glimlach' hun meest briljante roman tot nu toe is. (Merel Uffing)