Eenzaamheid

Ik had een tijd zitten lezen, toen een jongen de verlaten kantine van het CIM binnenliep. Iets in zijn tred trok mijn aandacht; misschien de aarzeling bij elke stap die hij zette. Alsof hij ergens heenliep waar hij liever niet wilde zijn. De jongen nam achterin plaats en keek enkele keren om zich heen. Daarna pakte hij een boek uit zijn tas, maar de afstand was te groot voor mij om de titel te lezen. Ik verloor mijn interesse en richtte me op belangrijkere zaken. Op dat moment klonk zijn stem, zwaar van toon: 'Vele jaren later, staande voor het vuurpeleton, moest kolonel Aureliano BuendiĆ”...' Verbaasd keek ik naar de jongen, maar hij hield zijn blik strak gericht op het boek, schraapte zijn keel en vervolgde: '... denken aan die lang vervlogen middag, toen zijn vader hem meenam om kennis te maken met het ijs.' De minuten die volgden, las de jongen voor uit Honderd jaar eenzaamheid. Vrij abrupt stopte hij hiermee. Hij borg het boek op in zijn tas en stond op. Met dezelfde tred als waarmee hij was gekomen liep hij de kantine uit.

Roman Helinski

Verschenen op 14-06-2007 in Ublad 31 (38).