tatort

Een brug te ver

De laatste keer dat je vader op bezoek kwam in Utrecht ging je met hem eten in een studentencaf├ę. Halverwege zijn Hollandse biefstuk keek hij om zich heen en mijmerde hij hardop: "Wat lopen hier een hoeveelheid lekkere wijven rond, zeg. Hoe kom je ooit nog aan studeren toe?" Het is waar. Utrecht heeft in verhouding meer vrouwen dan mannen. Dat is prima, primadelux, maar zodra je vader daar verlekkerd over begint te fantaseren, wordt het toch ietwat ongemakkelijk.

Een andere activiteit dient gevonden te worden voor familiaal bezoek en omdat het toch zeker te benauwd is om de Dom te beklimmen, zoek je de koelte van de Utrechtse grachten. Een rondvaart.

Het voordeel van een rondvaart is evident. Je hoeft zelf niet te praten. Je kunt met een gerust hart ongemakkelijke stiltes laten vallen, want tourguide Anneke is je vangnet. Anneke is een vriendelijke mevrouw van middelbare leeftijd en is de hele rondvaart aan het woord. In het Nederlands, Engels en Frans vertelt ze je over de geschiedenis van de stad. Op een maandagmiddag zit de boot redelijk vol. Een man of tien. Duitsers, Fransen, Amerikanen. De gemiddelde leeftijd is 40.

De Stadhuisbrug is de langste en oudste brug van Utrecht, uit 1300. De Winkel van Sinkel is het oudste warenhuis van Nederland en de grachten zijn gemiddeld zo'n anderhalve meter diep. De Stadsschouwburg is ontworpen door Dudok. Zomaar even een greep uit Annekes trivialiteiten.

Het is lekker weer. Je bent je zonnebril vergeten dus hang je achterover in je stoel, je ogen dichtgeknepen. Je valt niet in slaap want daarvoor staat Annekes microfoon te hard. Wittevrouwen is vernoemd naar de norbertijnse nonnen in hun witte habijt, die in het klooster iets verderop woonden. Bij de les blijven.

Zoveel als Anneke praat, zoveel zwijgt kapitein Piet. Hij draagt een onberispelijk hagelwit uniform en zit achter het roer. Zou hij in zijn hoofd de bruggen aftellen? Volgens Anneke gaat de rondvaart onder 25 bruggen door.

Vanuit de boot kijk je recht op de borden van de honderden restaurantbezoekers aan de werven. De restaurantbezoekers kijken meestal geïrriteerd terug, maar wat er op hun borden ligt, ziet er smakelijk uit. Nog een reden om je ouders mee te nemen op zo'n boot. Het spaart je het eeuwige gekeutel over waar er gegeten moet worden. De tocht geeft een culinaire rondleiding waarmee je de keukens bijna kunt proeven. Echt. Als je behendig een hengeltje uitgooit, moet je in staat zijn de pizza van de borden af te vissen. De rondvaart duurt een uur en begon iets na vijven. Je begint honger te krijgen.

Wat Anneke en de kapitein eten? Je gokt op vissticks.

Joost de Vries

Verschenen op 14-06-2007 in Ublad 31 (38).