'Nederland is vaak te schijterig tegen tegenstanders van naam'

Hannah van Malenstein: een redelijk trefzekere centrumspits in het Ajax van het damesvoetbal

'Nederland is vaak te schijterig tegen tegenstanders van naam'

Geneeskundestudente Hannah van Malenstein voetbalt bij Saestum, het Ajax van het damesvoetbal. Deze week hoopt de talentvolle spits het Nederlands team onder de 18 naar het EK te schieten. "Ik weet nog niet hoeveel ik voor het voetbal over heb."

Maandagochtend vroeg is Hannah van Malenstein de kater van het weekeinde nog niet helemaal te boven. In het restaurant van het UMC legt de eerstejaars geneeskundestudente hoofdschuddend uit hoe haar team Saestum ten onder ging tegen koploper Ter Leede uit Sassenheim. "Wij waren veel te liefjes. Omdat zij zo fel en fysiek speelden, werden wij helemaal uit ons spel gehaald."

De klap is hard aangekomen bij het team uit Zeist. Vijf keer op rij werd Saestum kampioen. En net nu de UEFA de landskampioenen volgend jaar om een heuse Champions Trophy wil laten strijden, lijkt het mis te gaan. "We hebben nog een kleine kans, maar het wordt nu wel heel erg moeilijk. Voetballend zijn we de beste van Nederland, maar door blessures en schorsingen ontbreken de automatismen. En dat gaat ten koste van het zelfvertrouwen."

De eerstejaars geneeskundestudente is zo'n beetje de benjamin van de landskampioen. Zo'n anderhalf jaar geleden maakte ze de overstap. Van haar zesde tot haar zestiende voetbalde ze bij DSO/Ultrajectum in de Utrechtse wijk Overvecht. Altijd bij de jongens. "Ik speelde op heel jonge leeftijd al mee met mijn broer en zijn vrienden. Of je dan als meisje geaccepteerd wordt, ligt vooral aan je kwaliteiten. Ik behoorde eigenlijk altijd tot de betere spelers. Het publiek is eigenlijk nog het meest vervelende; met van die dubbelzinnige opmerkingen als 'pak 'r maar' of zo."

Volgens Van Malenstein moeten meisjes die hun voetbalkwaliteiten willen ontwikkelen zolang mogelijk bij de jongens blijven spelen. "Dat is nu ook het officile beleid van de KNVB. Maar dan is wel goede begeleiding nodig. Want het is natuurlijk niet gemakkelijk om steeds in zo'n uitzonderingspositie te verkeren. Aparte kleedkamers, apart douchen; niet echt gezellig om zo aan een teamsport te doen. Gelukkig hield ik zoveel van het voetbalspel dat ik altijd heb doorgezet."

De studente is met haar lange benen (volgens de Saestumsite 'de langste stokken van de hoofdklasse') een opmerkelijke verschijning op de voetbalvelden. Hoewel ze in de jeugd meestal de positie van laatste man (laatste vrouw) bekleedde, heeft ze zich inmiddels ontpopt tot een redelijk trefzekere centrumspits. "Kluivert is mijn grote voorbeeld. Hij heeft alles: techniek, kracht, souplesse. Ik zou mezelf niet met hem durven vergelijken. Ik kan misschien wel aardig een bal vasthouden en ook redelijk goed schieten, maar ik mis zijn explosiviteit. Met mijn postuur en houding lijk ik misschien meer op Van Hooijdonk."

Enkelgewricht

Van Malenstein bewees haar waarde als scorende speelster toen ze in december tijdens een EK-kwalificatietoernooi in Sevilla als invalster het Nederlands team onder de 18 op het laatste moment de toernooizege bezorgde. "Dat was heel speciaal. Het was notabene mijn debuut. We moesten gelijkspelen tegen Spanje om eerste te worden. Dan zouden we niet alleen gemakkelijkere tegenstanders treffen in het vervolg van de kwalificatiereeks, maar bovendien mochten we dan ons Oranje-shirt houden. En dat is niet onbelangrijk voor damesinternationals. Ik viel in en scoorde in de zesde minuut van de blessuretijd de gelijkmaker. Een Spaanse krant schreef dat we dankzij mij veel beter gingen spelen. Dat is natuurlijk mooi om te lezen. Dat shirt hangt nu boven mijn bed."

Het toernooi in Spanje betekende voor de eerstejaars geneeskunde een come-back na een ingescheurde enkelband. Ze is sowieso nogal blessuregevoelig sinds haar overgang naar Saestum. "Nu heb ik weer last van mijn achillespees en mijn lies. Waarschijnlijk komt het allemaal door overbelasting. Ik ben vorig jaar meer gaan trainen. En dan komen nu ook nog de trainingen en wedstrijden bij de bond erbij." Spottend: "Ik moet me tijdens mijn studie maar eens gaan verdiepen in het enkelgewricht."

Deze week moet ze fit zijn. Ze speelt immers met Jong Oranje in het noorden van het land het beslissende kwalificatietoernooi met Finland, Rusland en Duitsland als tegenstanders. De winnaar mag door naar de echte eindronde met de beste vier Europese landen. "We maken een kans. Alles draait waarschijnlijk om de laatste wedstrijd op vrijdag tegen Duitsland. Dat is Europees Kampioen en ook bij de dames een voetbalgrootmacht."

Het zou een vrij unieke prestatie zijn wanneer de voetbalsters het zo ver schoppen. Het Nederlandse vrouwenvoetbal kan nu niet bepaald bogen op opmerkelijke prestaties. Het echte Nederlandse team wist zich bijvoorbeeld nog nooit te plaatsen voor een EK, WK of Olympische Spelen. "Nederland is vaak te schijterig tegen tegenstanders van naam", meent Van Malenstein. Maar toch zit het vrouwenvoetbal volgens de zelfbewuste studente in de lift, vooral na een recente opstand van Oranje-spelers die coach Ruud Dokter tot opstappen dwong. "De neuzen staan nu dezelfde kant op. De KNVB doet ook zijn best. Laatst kwam Louis van Gaal zelfs kijken. We willen nu echt een keer naar een groot kampioenschap."

Het valt Van Malenstein ook op. Ze spreekt over 'we' als ze het over het Nederlands team heeft, terwijl ze het tot nu toe 'slechts' tot Jong Oranje heeft geschopt. Dit verraadt ambities, maar Van Malenstein houdt wat slagen om de arm. "Op dit moment ben ik niet goed genoeg. Ik moet nog veel leren. Bovendien weet ik nog niet hoeveel ik voor het voetbal over heb. Vooral omdat ik dit jaar ben ingeloot voor geneeskunde. Gelukkig zitten mijn club en de KNVB dichtbij, in Zeist. Daardoor is het allemaal nog wel te combineren, al mag je in het nieuwe curriculum niet veel vakken missen. Maar als ik echt voor het voetbal zou willen gaan en bijvoorbeeld ook in het buitenland zou willen spelen, dan moet ik een jaar stoppen of mijn studie uitspreiden over een langere periode. Dat zou ik best een moeilijke beslissing vinden."

Xander Bronkhorst

Verschenen op 12-04-2001 in U-blad 29.